این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

اگر صداهايي را بشنويد يا چيزها و كساني را ببينيد كه واقعا وجود ندارند چه حسي خواهيد داشت؟ اگر به نظرتان برسد كه كساني قصد آسيب رساندن به شما را دارند و شما مطمئن نباشيد كه به چه كسي مي توان اطمينان كرد چطور؟ آيا متوجه ميشويد كه چيزي در اين وسط مشكل دارد؟

متاسفانه اغلب مبتلايان به شيزوفرني نمي دانند كه علائم آنها نشانه هاي هشداردهنده اي است براي يك اختلال ذهني. زندگي آنها ممكن است از هم بپاشد اما هنوز هم بر اين باور باشند كه آنچه را كه تجربه مي كنند واقعي است. يا ممكن است احساس كنند چيزي به آنها الهام ميشود كه ديگران نمي توانند آن را ببينند.

شيزوفرني يك اختلال ذهني است كه از هر 100 نفر يك نفر به آن مبتلا است. در زنان و مردان و در همه قوميت ها به يك نسبت ديده ميشود. علائم ممكن است بين سنين 16 تا 30 سال شروع شود اما اغلب مبتلايان بين 18 تا 22 سال هستند. معمولا شيزوفرني بعد از 45 سال ديگر بروز نمي كند.

محققان چند دهه قبل تصور مي كردند كه علت شيزوفرني رفتارهاي نادرست پدر و مادر بوده است. دانشمندان جديدا دريافتند كه تركيبي از ژنها و محيط مسئول آن هستند.

تحقيقات بر روي دوقلوهاي همسان نشان مي دهدكه زماني كه يكي از آنها مبتلا به شيزوفرني است قل ديگر 50 درصد احتمال ابتلا به بيماري را دارد كه نشان مي دهد كه در نيمي از مكانيسمهايي كه در شيزوفرين نقش دارند ژن موثر است.

اما از آنجايي كه اين دوقلوها از لحاظ ژنتيكي مشابه هستند، عوامل ديگري نيز به شيزوفرني كمك مي كنند. برخي دانشمندان فاكتورهاي محيطي اي را يافته اند كه در شيزوفرين نقش دارند. اما محققان كاملا با هم بر سر اينكه آيا اين فاكتورها حقيقتا محرك شيزوفرني هستند به توافق نرسيده اند.

چندين ژن در شيزوفرني نقش دارند. اما به نظر مي رسد كه هر يك فقط تاثير ناچيزي بر شانس ابتلا به اين اختلال دارند. اگر بتوانيم ژن ها و مكانيسم ها را بشناسيم مي توانيم داروهايي را بسازيم كه بهتر اين بيماري را مورد هدف قرار دهند.

اگرچه شيزوفرني درماني ندارد اما دو نوع اصلي درمان مي توانند كمك كننده باشند. اولين خط درمان هميشه دارويي است و مخصوصا شامل ضدجنون ها ميشود. در گام دوم، پزشكان از انواع حمايتي روان درماني و روان شناسي استفاده مي كنند كه مي تواند به آنها در كسب مهارتهاي روزمره و احتمالا يافتن يك حرفه مناسب كمك نمايد.

براي بيماران اغلب داروهاي مختلفي امتحان ميشود تا ببينند كدام يك بهتر جواب مي دهد. برخي از داروهاي ضدجنون ممكن است سبب افزايش وزن بيمار و نهايتا ديابت يا كلسترول بالا شوند. انواع ديگري ممكن است سبب اختلالي شوند كه در آن فرد نمي تواند حركت ماهيچه هايش را كنترل نمايد. علارغم اين ضعف ها، داروهاي ضد جنون به تدريج زندگي بيماران را بهبود دهد.

مشكلات زماني ايجاد ميشود كه بيمار مصرف داروهايي را كه متداول است را متوقف مي كند. تحقيقات نشان مي دهد كه اغلب بيماران در 18 ماه اول درمان مصرف داروها را متوقف مي كنند. از آنجايي كه آنها در بينش و قضاوت نيز مشكل دارند احساس نمي كنند كه به درمان نياز دارند. عوارض جانبي نيز در ناسازگاري بيمار با دارو نقش دارد.

مبتلايان به شيزوفرني اغلب براي گرفتن درمان به خانواده و دوستان خود متكي هستند. مراقبت و حمايت از يك فرد مبتلا به شيزوفرني در خانواده مي تواند يك چالش باشد. ياقتن يك گروه حمايتي مي تواند كمك كننده باشد. حرف زدن با ديگر افرادي كه از فردي مبتلا به شيزوفرني مراقبت مي كنند مي تواند به كل خانواده شما كمك كند.

انتخابهاي آگاهانه

علائم شيزوفرني

توهم (ديدن، شنيدن يا احساس كردن چيزهايي كه براي ديگران وجود ندارد).

پندارهاي بيهوده (باور داشتن چيزهايي كه حقيقت ندارند).

مشكلات مرتبط در تفكر كه انجام كاري يا مراقبت از خود را مشكل مي سازد.

نداشتن ابراز احساسات در چهره.

صداي ضعيف و مبهم در گفتار.

عدم توانايي در پيگيري كارهاي برنامه ريزي شده.

مشكل در تمركز.

خواندن 106 دفعه آخرین ویرایش در چهارشنبه, 30 آبان 1397 13:51